Showing posts with label piano. Show all posts
Showing posts with label piano. Show all posts

20120118

Blueneck - Repetitions













Toplumda gözlenen anomaliler, her ne kadar zararlı gözükseler de, son derece sağlıklı bir sonuca hizmet ederler. Dışarıdan baktığımızda çılgınlık ve dahi tahtasızlık olarak nitelendirebileceğimiz, boğalar tarafından kovalanmak, tepeden yuvarlanan bir peynir tekerleğinin peşinden yuvarlana yuvarlana kafa göz yarmak benzeri örneklerini verebileceğim modern dünyaya da yansıyan yahut geçmişte kalmış toplu seks şölenleri, şarapla yıkanma bayramı gibi kitlesel anomaliler, toplumların akıl sağlığını koruması için büyük önem arz ederler. Bu zamanla kanıksanmış çılgınlıklar, toplum kurallarına uymak yükümlülüğünde olan insanların, bu zor görevi ifa ederken harcadıkları eforu egzos borusuyla dışarı atması gibidir. Bu durumun bizim toplumumuzda, diğerlerine kıyasla, epey düşük kalibrede örnekleri mevcut tabii ki. Katharsisini en fazla milli maçlarda ve düğünlerde havaya kurşun atmakla yaşayan, içimizdeki en öfkeli kitlelerin bile bir noktada halayla rahata erdiği düşünülürse ve bunların da anomali, çılgınlık (veya tahtasızlık) olarak nitelendirilmesinin epey zor olduğu göz önüne bulundurulursa, rutindeki başarısızlığımız, öfke kontrolüne yatkın olmayışımız bir ölçüde açıklanabiliyor.

20101013

The Black Heart Procession - Blood Bunny/Black Rabbit




















Şu dünyadaki istisnasız herkesin, diğer şeylerden üstün tuttuğu, kalabalıktan ayrı bir noktaya koyduğu değerler var; en sevdiğimiz pantolon, en sevdiğimiz kalem, en sevdiğimiz bardak, en sevdiğimiz yazar, en sevdiğimiz film, en sevdiğimiz grup diye adlandırıyoruz, sevgiyle ilgili bir paranteze alıyoruz. Nedenini niçinini sorgulamıyorum -sorgulayamıyorum aslında- ama her halükarda bu en sevilen şeyler, var oluş amacından çok daha fazlasını sunuyorlar insana. En sevdiğin kupadan çay içerken, o kupayı çay içmek için kullanmış olmuyorsun, filhakika çayı o kupaya koyabilmek için içiyorsun. En sevdiğin filmi izlerken ya da en sevdiğin yazarı okurken, işin kurgusunu ya da edebi değerini değil, sadece sana verilen hazzını değerlendiriyorsun. Film izlemiyorsun ama "o film"i izliyorsun, kitap okumuyorsun ama "o yazar"ı okuyorsun; çikolatayı dilin üstünde döndüre döndüre eritmek gibi. Dört dörtlük bir ritüel haline geliyor her şey ve kendini olabileceğin en huzurlu, en güvenli yerdeymiş gibi, evindeymiş gibi hissediyorsun. Bir insanın değer dünyasının genişlemesiyle huzur sığasının genişlemesi arasındaki doğrudan ilişki de buna bağlı aslında.

Şahsen, konu sanat olunca "en sevdiğim" parantezini kullanmakta zorlanıyorum ben. Burada bir sevgi skalası belirleyebilmek, bunu bareme vurmak mantıksız geldiğinden belki. Ama elbette herkes gibi, benim de ayrı noktaya koyduğum, müstesnai bir şekilde değerlendirdiğim yönetmenler, yazarlar, müzisyenler var. Şüphesiz ki The Black Heart Procession en büyük istisna olma özelliğini taşıyor benim nezdimde. 27 mayıs günü İstanbul'da, Ghetto'nun freskli, yüksek tavanlarının altında arz-ı endam ettiklerinde, bir tahta testeresi ve bir keman yayının işkence iniltisiyle başlayan müzik içime süzülmeye başladığında bu gerçeği çok daha iyi anladım. O konserden sonra bir şeyler söylemeye, bir şeyler yazmaya çalıştıysam da tek kelime edemedim hissimin tarifini mümkün kılmak için.

Ancak şu var ki, bu tarifi zor durumdan, o ritüel haline gelen deneyimden bahsetmek bir gereklilik haline gelebiliyor. Bunun bir benzeri durumu, insanların devamlı sevgililerinden ve yatak odası hikayelerinden bahsetmesinde görebiliriz. Anlattıkça kendine hatırlattığın ve tekrar yaşadığın bir noktada değerlendiriyoruz çünkü bu ritüelleri. Bu yüzden mezkur konserden yahut Six'ten bahsetmemiş olmak benim için bir noktada kötü bir şey.

Neyse ki The Black Heart Procession, ep'leriyle dünyaları titretebilen bir grup da, çikolatamı ağzımın içinde defalarca döndürmeme olanak tanıyor. Blood Bunny/Black Rabbit içinde üç yeni şarkı ve remix'ler barındıran bir mini-albüm. Yeni şarkılardan bir tanesi, Devotion, Six'in kaldığı yerden devam ediyor. Six, distopik bir dünyada müzik yapan iki müzisyenin elinden çıkmış gibiydi ve sahiden de buram buram Nick Cave kokuyordu; benzer yorumlar Devotion için de yapılabilir. Geri kalan diğer iki şarkıdan Blank Page ve The Orchid, özlenen tipik The Black Heart Procession şarkıları ki The Orchid fena halde Three'den fırlamış izlenimi veriyor. Daha önce de söylediğim gibi, The Black Heart Procession ep'ler konusunda gerçekten kalbimize nişan alan ve attığını da vuran bir grup. A Truth Quietly Told, A Boy With No Tongue, The Hideaway, Voiture En Rouge gözlerden uzak, gizli fakat fevkalade güzel ep şarkılarıydı The Black Heart Procession'ın. Bu ep'de de sanırım bu payeye The Orchid layık olacak.

Blood Bunny/Black Rabbit'in geri kalanı Six'teki şarkıların remix'lerinden ibaret. Mr Tube Suicide'dan Silence'ı, Heaven & Hell'den Heaven Below'u çıkarmış. Reggae'nin dedelerinden Lee Perry'nin ise Freeze'i hangi şarkıdan çıkardığını bilmiyorum, ama neresinden çıkardığını ne yazık ki biliyorum. Bu şarkıyı dinlememiş olmayı, içindeki The Black Heart Procession ismini görmemiş olmayı dilesem de, tesisatlı arabasıyla piyasa yapacak Türk gençlerinin artık arabalarında The Black Heart Procession dinleyebilme ihtimalleri beni mutlu ediyor.

Drugs, Blood Bunny/Black Rabbit'te iki farklı remixi bulunan bir şarkı. Jamuel Saxon'ın trip-hop vari remixi her ne kadar güzel olsa da, Eluvium'un remixi üzerine ayrı bir paragraf ayırmak elzem. Eluvium hali hazırda rüşdünü ispat etmiş, müzikal yeteneği ortada olan bir sanatçı. Yaptığı şarkıların kıymetini bir tarafa koyarsak, gerek Balmorhea için gerek Four Tet için yaptığı remix'lerle bu konuda da üstün bir konumda olduğunu söyleyebilmek mümkün. Ancak böyle ortalamanın üstü bir şarkıyı harika bir hale getirmek gerçekten büyük bir deha gerektiriyor.

Son tahlilde, her ne kadar Freeze gibi saçma sapan bir kayıt barındırsa da, The Black Heart Procession'ı özleyenler için biçilmiş kaftan Blood Bunny/Black Rabbit. Üstelik kubbe solarken, yağmurlar artarken tam da zamanında yetişiyor imdada, tatlı krizine girmiş biri için yepyeni bir kutu çikolata gibi. Lakin hiç bir şey olmasa, The Black Heart Procession özlenmese, merak edilmese bile sadece Eluvium remixi için bile dinlenilmesi zaruri.


Sanatçı: The Black Heart Procession
Albüm: Blood Bunny/Black Rabbit

Şarkı listesi:
1- Blank Page
2- The Orchid
3- Silence (Remix by Mr Tube)
4- Devotion
5- Freeze (Remix by Lee Perry)
6- Heaven Below (Remix by Mr Tube)
7- Drugs (Remix by Eluvium)
8- Drugs (Remix by Jamuel Saxon)

DOWNLOAD.

20100303

Emancipator - Safe In The Steep Cliffs






















İnsan hiç bir zaman "oldum" dememeli, diyememeli de. Ne olduğumuzun, ne aşamaya geldiğimizin kendi içinde bir değerlendirmesini yapmak bütünüyle imkansız çünkü, saçma da aynı zamanda. Ama şu an ne olduğumuzu, geçmişte ne olduğumuza göre değerlendirdiğimizde değişkenliğin damarına girebiliyor, bunu hissedebiliyoruz. Belki de bu yüzden, geçmişteki halinden utanç duyma dürtüsü, nasıl yapabildim sorgusu değişimin sureti haline geliyor. Rölativizmin hüküm sürdüğü bir Einstein evreninde salınıyoruz zira, değişim dediğimiz şey de bir hologram gibi; resmin kendisi değil değişen, senin nereden baktığın.

Emancipator'a olduğu haliyle, dümdüz karşıdan baktığım zaman bir hayli etkilenmiştim. İlk albümü Soon It Will Be Cold Enough için yazdığım yazıda Efterklang'in bile adını alacak kadar hem de. Oysa Emancipator resmini farklı bir aşamadan, farklı bir yönden, yeni bir albümle değerlendirdiğimde geçmişte ne kadar yanıldığımı anlıyorum. "Olmuş" dediğim Emancipator'ın olacak ne kadar çok şeyi varmış, bizzat şahit oluyorum.

Ancak bu değişimin muhasebesini yaparken çok da katı olmamak gerekiyor. Nihayetinde Emancipator, yani Doug Appling, ilk albümünü çıkardığında sadece 19 yaşındaydı. Bu tamamen altyapıda yetişmekte olan bir oyuncunun zamanla üst ligin tozunu attırmasına şahit olmak gibi bir şey, değişime tanık olmanın belki de en güzel tarafı bu. Öte yandan, kendisiyle ilgili özel malumatım olduğu için, ne gibi sıkıntılarla ne gibi finansal zorluklarla karşılaştığını bildiğim için, Emancipator'a duyduğum saygı katmerleniyor.

Nihayetinde Safe In The Steep Cliffs için geçmişe kıyasla bir hayli yol kat etmiş, olmasa da büyük ölçüde pişmiş bir müzisyenin elinden çıktığını söylemem lazım. Yaklaşık 3 sene içerisinde Emancipator kendisini felaket derecede geliştirmiş, artık sadece elektronik müzik icracısı olarak anılacak noktayı aşmış. Bilhassa şarkılarda önemli bir yer alan yaylı kompozisyonları gerçekten takdire şayan. Bir önceki albümde yer alan Anthem'in yaylı partisyonunu TRT-2 jeneriklerinde duyduğum zaman yaşadığım o tuhaf heyecanı şimdi neredeyse her şarkıda yaşayabiliyorum bu albümde. Çok da sık ortaya çıkmayan ve boşu olmayan albümler vardır; Safe In The Steep Cliffs kesinlikle bu tanıma uyuyor.

Evvelce Emancipator için "ismini daha sık duyacağız" demişim, şimdi bu savımı daha da güçlü bir şekilde yeniden dillendiriyorum. Gerek başka sanatçıların albümlerindeki prodüksiyonları, gerek kendi ismi altında biteviye ilerlettiği müziğiyle Emancipator'ın sadece önemli değil, çok önemli bir figür olacağına yönelik inancım arttı diyebilirim.


Sanatçı: Emancipator
Albüm: Safe In The Steep Cliffs

Şarkı listesi:
1- Greenland
2- Black Lake
3- Jet Stream
4- Kamakura
5- All Through The Night
6- Old Devil
7- Nevergreen
8- Ares
9- Rattlesnakes
10- Bury Them Bones
11- Vines
12- Hill Sighed
13- Siren
14- Safe In The Steep Cliffs

DOWNLOAD.

20100123

Ólafur Arnalds - Dyad 1909






















Bundan tam 2 yıl önce, yılbaşını nasıl geçireceğimizi planlıyor, yeni yılla ilgili hatırlamayacağımız değişiklikler planlıyor, tutmayacağımız sözler veriyorduk; hiç bir şey farklı değildi. Bundan tam 2 yıl önce Ólafur Arnalds'ın ilk albümü Eulogy For Evolution menşeili ses dalgaları kulağımızdan içeri giriyor, üç ufak kemikciği titreştiriyor, oradan beynimize ulaşıp ruhumuzu koyu kırmızı bir renge boyuyordu.

Hiç bir şey yine farklı değil 2 yıl önceden; Arnalds’ın ilk albümünün çıkışından tam 2 yıl sonra bu sefer yeni bir kaydın ses dalgaları var kulağımızda ve ruhumuz sulu boya yaparken fırçayı temizlediğimiz o bardaktaki su gibi rengarenk. İlk albümüyle ne olacağını usulca fısıldamış olan Ólafur Arnalds, en sonunda ne olduğunu gümbür gümbür haykırıyor Dyad 1909 ile; kendi halinde beste yapan ve bu besteleri kısıtlı bir kitleyle paylaşabilen bir müzisyenin Wayne Mc Gregor gibi ünlü ve mühim bir koreografın yeni oyunu için besteler yapan bir müzisyene dönüşmesini keyifle ve biraz da gururla izliyoruz.

Dyad 1909, bir sahne performansına eşlik edecek müziklerin toplandığı bir albüm. Viğ Vorum Sma..., Lokaou Augunum,3326 gibi aşina olduğumuz eski Ólafur Arnalds eserlerinde hem Arnalds’ın var olanı değiştirmekteki başarısına hem de çalıştığı prodüktörün ona kattıklarını görmek umut verici. Albümle ilgili bir diğer cezbedici nokta ise, albümün yapım aşamasının çeşitli sosyal platformlarda neredeyse adım adım irdelenmiş, sıfırdan varoluşuna kadar geçen zamanın sergilenmiş olması.

("Dergi yazısı" formatına göz kırpan yazılarımı buraya taşımamaya çalışsam da bu seferlik bir istisna yapabileceğimizi düşünüyorum. Yazı bant'ın Ocak-Şubat 2010 sayısında yer aldı.)


Sanatçı: Ólafur Arnalds
Albüm: Dyad 1909

Şarkı listesi:
1- ...og lengra
2- 3326
3- Brotsjor
4- Fra upphafi
5- Lokaou Augunum (Dyad 1909 Version)
6- Til Enda
7- Viğ Vorum Sma... (Dyad 1909 Version)


DOWNLOAD.

20090510

The Black Heart Procession - Two





















"Herkesin inandığı bir şey vardır bu amına koyduğumun hayatında. Benimkisi de sensin, n'apayım." diyordu Bekir, Kader'in o son sahnesinde. Herkesin inandığı şeyi, bir de yaşama şekli var. Bu bir kalıp oluşturuyor zihnimizde, ruhumuzda. Farkında olmadan bu kalıptan, bu yol haritasından faydalanıyoruz, adına fıtrat diyoruz ya da prensipler. Aslında hepsi bir ibadeti işaret ediyor. İnandığı Allah olan bir Müslüman'ın inanma şekli besmeleyle, dua ile, namaz ile oluyor. İnandığı Uğur olan bir Bekir'in inanma şekli başını eğip yürümek oluyor. Müziğe inanan biri müzik yaparak inancını besliyor, edebiyata inanan yazarak.

Arapça nadide olduğu kadar da tuhaf bir dil. Her dil gibi, toplum hayatına sirayet eden mefhumları bollaştırıyor, bunlara bir hakimiyet bahşediyor. Devenin tüyüne farklı bir isim, devenin su içtiği nehir kenarına farklı bir isim verilerek aslında bir nevi toplumun develere olan borcu ödeniyor kollektif bilinçaltında. İbadet kelimesi de bu noktada karşımıza ilgi çekici bir biçimde çıkıyor. Bir ucu ağaca, bir ucu devenin ayağına bağlanan ipe verilen isim "ibad". Müslümanlıkla birlikte "kulluk" kavramıyla tanışan Arap halkı, devenin sahibine "mabud" (Beni mabud edin. Tâhâ 20/14), ayaklarını bağladığı ağaca "mabed", kendine "âbid", yaptığına da "ibadet" diyor. Yani inancımızdan, inancımızı yaşama şeklimizden bahsederken aslında kendi kendimizi ayaklarımızdan hangi ağaca ve ne şekilde bağladığımızdan bahsediyoruz.

Bu gezegendeki milyarlarca insanın inancı, o insanların ayakları, o insanların ağaçları ve iplerini tahayyül edersek, delirecek gibi oluyoruz. Çok para kazanıp zengin olmak için, azıcık ilgi görüp varlığını kanıtlamak için, bir gram kokain içip varlığını unutmak için, bir iki damlacık adrenalin salgılamak için, bir iki damlacık boşalmak için, bir kıvılcım çakıp bir şeyleri yakmak için,hayatlarına hükmedenler tanıdım, sadece yazarken aklıma gelenler bunlar. Tüm bu insanlar, bu inançlarını ibadete dönüştürüyorlar, ayaklarının hangi ağaca bağlı olduklarını gösteriyorlar. O yüzdendir ki mesela bir taşa değer biçip ona para vermekten çekinmiyorlar, salgıladıkları adrenalini başkalarıyla paylaşmak için yanıp tutuşuyorlar, tutuşturdukları şeyin alev alev yanmasını başkaları da izlesin istiyorlar.

Bendeniz, hissetmeye inanıyorum. Görmeye, dokunmaya, duymaya, koklamaya, tatmaya ve hepsinin toplamında sevmeye, o ruhsal hissiyata. Galiba küçüklüğümde de baskın olan bu inanç beni uslanmaz bir şekilde yüzümü sobaya bastırmaya zorluyordu ya da herkese dokunmaya, bilmiyorum. Bilinçli olduğum zamandan itibaren ise ciddi bir inançla bunu yapıyorum; kendimi bildim bileli hissetmek için özel bir çaba sarfediyorum. Daima bir şeyi sevegeldim. Bazen iki şeydi, bazen üç şeydi, bazen bir sevdiğimden nefret ettim, bazen nefret ettiğimi sevdim, bazen her şeyi sevdim, ama hiç bir şeyi sevmediğim zaman olmadı. İnancım bu iken, ibadetimin de bu hissetmeyi yansıtması icab ederdi; hissedileni yansıtmanın adı benim lügatımda sanattır. Lakin sanat konusunda pek de becerikli olamadım asla. Katiyyen resim çizemem, fotoğraf ve sinema için hep ertelemelerim bakiydi. 10 yıldır kemanın teline dokunmuş değilim, piyano tuşlarına temas etmemek için bahaneler üretmekte başarılıyım. Yıllar sonra tiyatroyu kısıtlı bulup umursamadım. Bazen şiirsel olabilirim ama şair değilim -ki bence neredeyse kimse değil-. Galiba tek becerebildiğim şey, yarım yamalak da olsa anlatabilmek.

Ne var ki bu konuda da önüme engel koymaktan vazgeçemiyorum. İbadıma aykırı bir ayağa sahip olunca, bazen hissettiklerimi yansıtmaktan kaçmak doğru geliyor. Kafamda dönüp dolanan çift rakamlı sayılara ulaşmış masallar, hikayeler var. Neden bilmem yazamıyorum, yazsam okutmuyor, söylesem dinletmiyorum. Belki fazla özelime dokunuyor, kendimi koruyorum. Okul sırasında kafası bozulduğu şeyi dersle ilgili bir konuya bulayıp zekice mesaj verdiğini zanneden salak zihniyete olan öfkemden belki; ben kafam bozulduğunda susmayı tercih ettim hep. Susamayacak duruma geldiğinde bağırdım ya da yumruk attım, sonra bir daha o konuda konuşmamacasına susmaya geri döndüm. O yüzden bağırdıktan, yumruk attıktan sonra bir daha sessizliği bozarmış gibi, attığı ya da yediği dayaktan bahsedermiş gibi hissediyorum çoğunlukla yazarken, zorlanıyorum. Galiba bu yüzden de hikayeler, masallar yazmak yerine, salt benim yaşadıklarımı eğip büktüğüm bir şeyler anlatmak yerine müzikten, televizyondan, sinemadan bahsediyorum. Bahsediyorum ki siz de benim yaşadığımı yaşayın, hissettiğimi hissedin, sizin de hissedebileceğiniz bir şeyden bahsedeyim ki sükunetimi en azından parçalara bölüp, kendi parçamı saklayabileyim.

Niye bunları anlattım, neden bunlardan bahsettim? Çünkü bu albümü siz de dinleyebilirsiniz, siz de hissedebilirsiniz, bu herkese ait bir şeydir, paylaşılabilirdir, ortaktır. Ama bu paylaşılabilenler arasında, benim sükunetimin en fazla tesir etmiş olduğudur hiç tartışmasız. Ben bu albümü yıldızların masallarını kendi kendime anlatırken dinledim, Ay'ın kocaman turuncu gövdesiyle gökkubbeyi fethe çıkmasını izlerken dinledim, bir kaç yüz metre ötemde bir bomba infilak ederken dinledim, aşk içimde infilak ederken dinledim, fevkalade bir huzurla koynumda sevgilimle dinledim, fevkalade bir yalnızlıkla tavanı izlerken dinledim, içerken dinledim, ağlarken dinledim, kusursuz bir eli tutarken dinledim, kusurlarla dolu bir eli iterken dinledim. Ben bu albümü sevdim, her notasında bir hormonum, bir nöronum, bir gözyaşım ya da bir tebessümüm saklanmıştır. Bu yüzden benim ibadetimin besmelesidir bu albüm , en nadidesidir. Ki o kadar zaman sonra kendi parçamın sükunetini bir nefesle bozuyorken, o nefesin ilk hecesi bu albüm oldu. O yüzden bu yazının geri kalanında, sizin de bir şeyler hissedeceğiniz bu albümle ilgili, kendi parçamdan olmayan bir şeyler yazmak istemiyorum. Muhakkak siz de The Waiter #2 dinlerken fersahlarca uzaktaki bir yüreğin atışıyla ilgili bir şeyler hissedersiniz, Your Church Is Red esnasında yüreği nefretin zifiri karanlığıyla mühürlenmiş olanlar canlanacaktır zihninizde, binlerce yıl önce kurulmuş bağlar ve hiç ayrılmayacağınız yerler belirecektir When We Reach The Hill'de. Hepsi sizin tasavvurunuza ve tasarrufunuza bağlı. Ama bu sefer bencilce bir sebepten, bu sefer sadece benim hislerim yüzünden, bu sefer sadece ben hissettiğim için, ben sevdiğim için burada bu albüm. Hissediyorum, o halde varım. İyi ki varım, iyi ki hissediyorum.


Sanatçı: The Black Heart Procession
Albüm: Two

Şarkı listesi:
1- The Waiter #2
2- Blue Tears
3- A Light So Dim
4- Your Church Is Red
5- When We Reach The Hill
6- Outside The Glass
7- Gently Off The Edge
8- It's A Crime I Never Told You About The Diamonds In Your Eyes
9- My Heart Might Stop
10- Beneath The Ground
11- The Waiter #3

DOWNLOAD.

20090427

Ólafur Arnalds - Found Songs
























Belki devasa bir saadet içindesin, belki kapkara bir hüzün kuyusunda. Bir anda geçiyor o hissin belki, ölçülebilecek en kısa zaman dilimi süresince Tanrı sana temas etmiş gibi hissediyorsun ya da belki sonsuza kadar o saadetin, o hüznün yahut, içinde olacağını düşünüyorsun. Tavanı izliyorsun ya da dışarıda bir yerlerde oturup gelen geçeni izliyorsun. Belki çok ödevin var, belki cebinde beş kuruş para yok ya da belki tüm sorumluluklarından sıyrılmış olmanın huzuruyla para harcıyorsun bir yerlerde. Tüm bunları yaparken işte, tüm bunları yaşarken, sen hissetmezken, zaman dedikleri, vakit dedikleri akıyor, tarihe karışıyor her şey bir bir. Saniyeleri görebiliyorsun -tiktaklarını duyuyorsun-, sonra dakika diyoruz, saat diyoruz, gün diyoruz, hafta diyoruz, ay diyoruz, yıl diyoruz, ömür diyoruz. Geçiyor. Anlamıyorsun, farkında olmuyorsun. Bazen hissedebiliyorsun sadece, geriye bakıyorsun ve kaybettiklerini görüyorsun, pişmanlıklarını görüyorsun, kazandıklarını görüyorsun, gurur duyduklarını görüyorsun; ne görürsen gör, arkana baktığında hep acı bir tat yerleşiyor içine. Zaman, şimdiyi çalarken yerini hüzünle dolduruyor. Hayatımızın kısa özeti budur.

Gün dediğimiz kavram içinde de benzer bir durum var. Uyanıyorsun, okula gidiyorsun, işine gidiyorsun, sevgilinle buluşuyorsun, patronunla tartışıyorsun, bir şeyler yiyorsun, işiyorsun, küfrediyorsun, sıkılıyorsun, uyuyorsun. Uyuduğunda günün nasıl geçtiğine şaşırıyorsun saadet veya hüzünle, pişmanlıklarını ya da gurur duyduklarını yaşıyorsun, kendine dokunup o katılaşmış hüznü görüyor ve görmezden gelip üzerini kapatmaya çalışıyorsun. Günümüzün kısa özeti de budur.

Ólafur Arnalds, günleri ve dolayısıyla zamanın çizgisi üzerinde yer almasıyla ömrümüzü etkileyen işlerini bu sefer tam da etkiledikleri üzerine kurgulamaya karar verdi Found Songs projesiyle. Her gün için ayrı bir şarkı yazacak, o şarkıları da aynı gün yayınlayacaktı, tamamen bedavaya. Velhasıl, zaman çizgisinin 15 Nisan 2009 adını verdiğimiz noktasında başlayan proje, Ólafur Arnalds'ın 7 gün/168 saat/10080 dakika/604800 saniye boyunca yaşadıklarını yansıtacaktı bize. Zaman .mp3 formatına sıkıştı ve Ólafur'un her saniyesi, o saniyeler içindeki saadeti ya da hüznü, gün içinde ne yaşadığı ya da ne düşündüğü bize ulaşmış oldu.

Yayınlanan şarkılar resmen bir albümde toplanmış değiller, lakin bir gün içerisinde yapılmış olan bu şarkıların albüm kalitesinde olduğunu iddia etmek yanlış olmaz. O kadar kısa zaman içinde şarkıyı bestelemek, icra etmek, aranjmanını, mastering'ini yapmak kolay iş değil, hele bir de tüm bunları yaptıktan sonra ortaya çıkan sonuç bu derece yoğun ve etkileyici ise eylemin boyutu daha ilahi bir hale geliyor.

Sonuç bazında, kısacık bir şarkı kümesinden bahsediyoruz ki Ólafur Arnalds'ın bundan evvelki kaydı Variations Of Static de süre itibariyle kısa olmasına rağmen saniyelerinin içine sıkıştırdığı hisler ile olması gerekenden fazlasını sunmayı becermiş bir yapıya sahipti ve Arnalds'ın tepe noktası diyebileceğim kadar kusursuzdu. Lakin Found Songs'taki şarkıların da, bilhassa bir gün içinde oluşturdukları göz önüne alındığında, fevkalade bir yoğunluk ihtiva ettiklerini söyleyebiliriz. Ólafur'un müziğinde, elektronik dokuların yerini yavaş yavaş piyano ve kemana bıraktığını görüyoruz ki bu çeşitliliği azaltsa da müziğin derinliği arttırıyor, yine de Lost Song elektronik doku tutkunlarına müphem bir tad verecektir diye düşünüyorum.

Son zamanlarda Ólafur Arnalds'ın Björk ile, Sigur Rós ile daha fazla anıldığına şahit olmaya başladım, artık o mide bulandıran, kulak tırmalayan İzlanda argümanı içerisinde. Mahkeme kararıyla yasaklanmasına ramak kalan bu saçma coğrafi romantizm bir yana, arkasında o kadar prodüktör ve ses mühendisiyle çalışan bir çok müzisyeni Ólafur ile karşılaştırmanın lüzumsuzluğu Found Songs projesiyle daha da belirgin bir hale geliyor. Uyumadan evvel, gün içinde yaşadığı saadet ve/ya hüznün yanında kendi aranje ettiği şarkısını dert eden birinden bahsediyoruz, kendi zamanıyla bizim zamanımızı birbirine bağlayan birinden.


Sanatçı: Ólafur Arnalds
Albüm: Found Songs

Zaman listesi:
Gün 1- Erla's Waltz
Gün 2- Raein
Gün 3- Romance
Gün 4- Allt Varğ Hljótt
Gün5 - Lost Song
Gün 6- Faun
Gün 7- Ljósiğ

DOWNLOAD.

20090327

Whitetree - Cloudland






















Ortaokul sıralarından bir rüzgar esse, o rüzgar bize bir Türkçe öğretmeni kelamı getirse, kulaklarımızdaki titreşimin beynimizde yarattığı ses şöyle olurdu: Türkçe güzel bir dil. Sahiden de nadide bir dile sahibiz, bilhassa kelimeleri ve kelime kalıplarını kurcalayınca, altlarını kazıyınca ortaya çıkan manalar çok daha büyüleyici bir durumu resmediyorlar.

Mihrakımız, müzik, söz konusu olunca bu büyüleyici durumun örnekleriyle keyifli bir oyun oynayabiliriz. Kurcaladığımız vakit, müzikle ilgili çoğu yerleşmiş kalıbın sıvılarla ilgili olduğunu keşfediyoruz; türkü pınarı, müziğin çağlaması gibi kavramlar nasıl olmuş da dile yerleşmiş, çöreklenmiş? Bu sıvı halin, duygusal bir durumu işaret ettiği çok açık. Ağlarken, kanarken, savaşırken, sevişirken, uyurken yanisi yaşarken, daha da yanisi duyarken -duygularken- ortaya çıkması, bunların külliyatının bir şekilde müzikle olan bağlantısı, böyle bir eklemlenmeye yol açmış dilimizde, zihnimizde. İşte belki de bu yüzden, içsel sıvılarımızın dışsal başka bir sıvıyla buluşması anında, duygularımız daha da kuvvetleniyor, o "duygu seli" dediğimiz durum hasıl oluyor. Yoksa gürleyen bir yağmurun, sessiz sakın akan bir derenin, şehri bıçak gibi ikiye ayıran bir denizin, buz gibi bir duşun bu kadar yoğun bir ruh haline yol açmalarını nasıl açıklayacağız? O halde, müzik bir sıvıdır. Her sıvı gibi, bulunduğu kabın şeklini alır ve fakat diğer tüm sıvıların aksine, kabın dışındaki sıvılardan da çok büyük oranda etkilenir.

Bu etkilenme işi, benim nezdimde, benim kabım için yani, daha ileri bir şekilde tezahür ediyor. Yağmurun altında içime doldurduğum müzik ile daha müstesnai ve daha namütenahi bağlar kuruyorum. Whitetree, bu bağlardan birini kurduğum gruplardan biri ve vakit itibariyle sonuncusu olma özelliğini taşıyor. Elbette ki bu özelliğe vakıf olması bakımından, bir aşinalık barındırıyor olmalı. Bu aşinalığın adı, Ludovico Einaudi.

İtalyan bestekar Ludovico Einaudi ile taarrüfümüz This Is England nam filme denk geliyor. Bahis konusu filmdeki Fuori Dal Mondo, en az filmin kendisi kadar yoğun bir hava ihtiva ettiğinden, Einaudi ismiyle içli dışlı olmam kaçınılmazdı. Böylesine etkileyici bir girizgahın ardından, ilişkimiz nezaket dolu bir biçimde devam edegeldi; Whitetree ile birlikte ise çok daha doygun bir döneme adım atmış bulunuyoruz.

Ludovico Einaudi'nin yağmur tanelerini anımsatan piyano dokunuşlarına, yine aşina olduğumuz bir isim olan To Rococo Rot'dan Robbert ve Ronald Lippok biraderler eşlik ediyor. Ortaya çıkan sonucu "klasik müzik soslu post-rock" olarak nitelendirmek müzikal bir cinayet ve cehalet olur, onun yerine Einaudi'nin baskınlığına, ambient tonlarıyla eşlik eden bir To Rococo Rot tanımı yapabiliriz. En nihayetinde, Robbert ve Ronald biraderler, Einaudi'nin dehasına saygı duyarcasına, kendi etkilerini daha ufak ama etkili boyutta tutmaya karar vermişler gibi. Ne var ki, birbirinden ayrı tutulamayacak ve bağımsız değerlendirilemeyecek kadar doyurucu bir bütünün ortaya çıktığını söyleyebiliriz.

Biliyoruz, görüyoruz, bahar geliyor. Ben baharlardan ilk olanını sevmem, yazdan ise hiç hazzetmem. Güzel olduğu düşünülen vücut bölgelerinin teşhiri, bunaltı, kurak terler, sıkışıklık hissi bana çekici gelmiyor. O sebeple, sevgiliden ayrılmadan hemen önceki o kısacık anın ihtiva ettiği aciliyet dolu hissi yaşıyorum şu sıralar; yağmur, rüzgar, bulutlar elimden kaymadan son bir kez daha sıkıca sarılmak, kucaklamak istiyorum bu ayrılıktan evvel. Son bir buse kondurmak istiyorum yağmurla ıslanan sokaklara, Whitetree eşliğinde.


Sanatçı: Whitetree
Albüm: Cloudland

Şarkı listesi:
1- Slow Ocean
2- Kyril
3- Other Nature
4- Koepenik
5- Mercury Sands
6- Light On Light
7- Ulysses And The Cats
8- Tangerine
9- Drereks Garden
10- The Room

DOWNLOAD.

20090307

Arms And Sleepers - The Motorist





















Küçük şeyler, hepsi bu kadar. Hayat dediğimiz, aşk dediğimiz, nefret dediğimiz, yalnızlık dediğimiz, mutluluk dediğimiz şeylerin her biri, küçük küçük şeylerin bir araya getirdiği kavramlar sadece. Her birinin içinde ufak duygu atomları, anlam DNA'ları var ve kavramları bu bakış açısıyla algılamaya başladıktan sonra her şey çok daha büyülü, çok daha ilahi gözükmeye başlıyor. Ne var ki, o kavramların içindeyken, nadiren anlayabiliyoruz neyin ne anlama geldiğini. Hayatın tam olarak hangi ufacık şeylerden teşekkül olduğunu anlamak için ölümle aramızda sadece 1-2 santim olması gerekiyor, yalnızlığın gerçekten nelere bölüştürüldüğünü anlamak için saatlerce tavanı seyretmek. Aşkın aslında çok da büyük bir şey olmadığını anlamak için dışarı çıktığında yüzüne vuran meltem, kapının gıcırtısı, otobüs durağındaki bir ışık parıltısı yeterli oluyor. Küçük şeyler, küçücük şeyler, aslında çok büyük anlam ihtiva ediyor.

Müzikte de böyle. İnsanoğlunun yarattığı belki de en kusursuz müzikal eser olan Beethoven'ın 5. senfonisinin sadece dört nota üzerine inşa edilmiş olması bile, müzikte küçük şeylerin önemini vurgulamaya yeter. Çoğu zaman kısacık bir bass yürüyüşü, vokalin bir anlık nefes alışı şarkıya bizi bağlayan esas nedenler olabilir. Aynı şekilde, kısacık albümler, görkemli ve uzun kayıtların yanında göz kamaştırıcı bir parlaklığın kaynağı olabilirler. Arms And Sleepers'ın son kaydı, The Motorist de küçücük bir ep. Bunca zamandır arşivimde yer almış olmalarına rağmen bu küçücük ep'nin, küçücük bir bölümüyle sirayet ettiler ruhuma.

Madem ki zamanı ve zemini, şu ana kadar öğrendiğim en hazin grup hikayesini anlatayım size, last.fm'den de kopya çekerek;

Günlerden bir gün, adamın biri, bir sokak arasında, kanlar içinde yatmaktadır. Adamın ellerinde halen çalmakta olan teypten sızan kilise müziği, sokaktan gelen jazz tınılarına karışıyordur. Adam, elindeki teybi yavaşça kaldırımın üzerine bırakırken gözlerini kapar, havada süzülen ses dalgaları son kez kulağından içeri süzülür. Adam ölür. Kaset çalmaya devam eder. Arms And Sleepers doğar.

Hikayeye devam edelim; küçücük bir kaset çaların dimağlarda bıraktığı korkunç bir ölüm imgelemiyle doğan Arms And Sleepers, iki albümden sonra The Motorist nam ep'yi çıkarır. İşbu kaydın içindeki bir kaç notayla yüzüne esen meltemden ötürü kalbi acıyan, tavanı izlemekten canı çıkan birinin ruhuna dokunurlar. O ruhun hükmettiği eller, bir kaç tuşa dokunur. O tuşların tetiklediği elektronik devreler sonucu oluşan bilgiler telefon hatlarıyla sonsuz yere ulaşır, ulaştığı herhangi bir yerde bir ekranda vücut bulur, başkası tarafından okunur. Küçük şeyler, hepsi bu kadar.


Sanatçı: Arms And Sleepers
Albüm: The Motorist

Şarkı listesi:
1- Dear Charles, My Muse, Asleep Or Dead
2- The Motorist
3- Jetty
4- Algiers Point
5- In The Empire Of Builders

DOWNLOAD.

20090218

Kashiwa Daisuke - 5 Dec.






















Mühim olanın bir albümün bir kaç satırlık bir link'ini paylaşmak olmadığını, onun yerine hususi hisler ihtiva eden ve bu sebeple de kişiyi farklı farklı düşüncelere gark eden müzikler hakkında kelam etmenin esas olduğunu, ilk günden beri şiar eyledim kendime. Bu sayfalarda, bu ilkenin dışına çıkmış tek bir yazı vardır -hangisi olduğu malûm-, şu anki yazıdan sonra ise bu sayı hakkında bir konsensüs oluşmayabilir.

Evet, Kashiwa Daisuke'nin yeni albümünü beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Ama düşündüğümüz vakit, oluşan düşkırıklığının ve dahi hiddetin de bir düşünce tufanı yarattığını söyleyebiliriz. Bu düşünce ve/ya duygu karmaşası vücuduma sirayet ettiğinde hep aynı semptomlarla karşılaşırım; gözümün önünde imgeler ve kelimeler uçuşur, birbirinden kopuk kara parçaları gibidir bunlar, karmaşanın hitam bulmasını, sükûnet içinde bir bütün oluşturmayı beklerler. Sahiden de, örneğin Balmorhea yazısında bir göl kenarından bahsediyorsam, bir göl kenarı oluşur zihnimde Balmorhea dinlerken, sonra o imgenin hemen ardından bir şimşek çakıp fırtına kopar, müzikteki hazin huzuru böyle algılarım işte. Nahoş durumlarda da bir benzeri yaşanır elbet, düşkırılığı ya da hiddet sinir uçlarıma doğru ilerledikçe yine aynı imgeler ve kelimeler belirir zihnimde. İşte 5 Dec. de bu tip imgelerin müsebbibiydi; ucuz Alman dj'ler, ucuz Alman pornosu, ucuz cinsellik kokan new-age elektronik diskolar, IDM denen salak janr, dansın ne kadar salakça bir eylem olduğu.

Hiddetlendirmişti beni 5 Dec., çok uzunca bir süredir bu albümü bekliyordum ve son iki haftadır düpedüz gün sayıyordum işte. Oysa ortaya çıkan "son ürün", alelade bir elektronik albümüydü. Alışık olduğumuz dahice bestekârlığı, büyük bir incelikle kullandığı klasik müzik tınıları gitmiş, yerine yavan bir müzik gelmişti. Böyle düşünmüştüm, böyle hissetmiştim. En nihayetinde Kashiwa Daisuke, bundan evvelki albümleriyle, ne yaptığını ve ne yapmaya çalıştığını belli etmişti. Bugünün elektronik müziğini, aydınlanma devrinin klasik müziğiyle ve bir aydınlanma devri bestekârı inceleğiyle icra ediyordu Daisuke, hani bugün değil de o dönemde yaşasaydı, belki de Amadeus yerine o mihenk taşı kabul edilecekti. Tüm bu durum içinde elbette albümün yarattığı düşkırıklığı büyüyordu.

Ne var ki, düşkırıklığıma engel olamasam da, hiddetime gem vurmaya muvaffak oldum. Albümü tekrar tekrar dinlediğim vakit, evet eskisi kadar harikulade olmasa da, vasatı aşan bir yapıyı haiz olduğu kanaatine vardım. Galiba bunun altında, Requiem ve About Moonlight gibi iki parçanın rolü büyük.

Ve fakat, konu şarkılardan açılmış iken, albüme dahil olmayan -onun yerine bir toplama albümde kendine yer bulan- bir Daisuke şarkısından söz etmek icab eder. En nihayetinde, henüz bir kaç ay önce yayınlanan bu şarkı, Daisuke'nin özünden vazgeçmediğini, olsa olsa albüm özelinde bir değişime gittiğini belli ediyor. Coto, albüm niteliğinde bir şarkı desek yeridir.

Sözün özü, bir bütün olarak beklentileri tam anlamıyla karşılamıyor olsa da, yer yer oldukça doyurucu tadlar ihtiva edebilen bir albüm 5 Dec. Kötü'den vasat'a doğru yer alan yorumum bir gün iyi'nin durağına uğrar mı bilemem, ama 5 Dec.'in bir Program Music I olmayacağı da aşikar.


Sanatçı: Kashiwa Daisuke
Albüm: 5 Dec.

Şarkı listesi:
1- Red Moon
2- Requiem
3- Bogus Music
4- Taurus Prelude
5- Black Lie, White Lie
6- Silver Moon
7- Broken Device
8- About Moonlight
9- Aqua Regia
10- Beautiful Sunday

DOWNLOAD.

20090206

Mono - Hymn To The Immortal Wind





















Henüz dün Mono'dan söz açılmışken, gruba karşı mesafeli olduğumu söylemiştim tam olarak. Neden bilmem, Mono'yu heyecanla dinleyen, dinlerken de tarif olunamaz duygulara gark olan biri değilim. Sanırım bunda, yapageldikleri müziğin, artık çok daha farklı bir sınıra yayılmasına rağmen Mono'nun hala kendi sınırlarında kapalı kalmasının payı büyük. Her halükarda, Hymn To The Immortal Wind'in yolunu gözlediğimi, sabırsızca beklediğimi söylemem doğru olmaz. Gel gör ki, grubun tam da onuncu yılında çıkan bu albümle ilgili duyarsızlığım, son kertede benim kaybımmış; bunu anlamış bulunuyorum.

Grubu ve albümü değerlendirirken bazı sinir merkezlerine değinmemiz gerekiyor. Evvela, Mono'nun bu "post-rock" tanımı içindeki ağırlığı aşikar. Bana göre bu durum, bir çok grup için önemli birer dezavantaj olma özelliği taşıyor. Zira, ilgili/ilgisiz herkese ulaşabilme kapasitesine sahip bu gruplar, büyük bir beklentinin sorumluluğuyla yüzyüzeler. Öyle sanıyorum ki, Mono'dan uzunca bir süredir etkilenmemiş olmamın altında da bu sebep yatıyor; Under The Pipal Tree ve One Step More And You Die gibi iki albümden sonra, You Are There'de daha farklı, daha görkemli bir şeyin beklentisi içine girmiş olmam ve düşkırıklığına uğramam doğal. Aynı şekilde, bu beklentinin haklılığı ya da haksızlığından çok, hesap defterindeki dolar cinsinden başarısı da önem taşıdığından, herkese hitab etme zarureti ortaya çıkıyor. Bu noktada hem beklentileri karşılayacak derecede "yeni", hem alışkanlıkları devam ettirecek kadar "eski", hem de "satabilecek" düzeyde bir şey üretmek, gerçekten de zor bir şey.

Tüm bu müzikal tanımlardan sorumlu kişi, genelde albüm prodüktörleri oluyor. Mono'nun son iki albümünün prodüktörlüğünü yapmış olan kişi, aslında pek aşina olduğumuz bir isim; Steve Albini. En basit hatırlatmasıyla, Nirvana'nın prodüktörü, Shellac'ın beyni. İlginçtir ki, Mono'nun hoşuma gitmeyen albümlerinin altında imzası olan bu isim, bu kez tam da damak tadıma uygun bir Mono çıkarmış karşıma.

Hymn To The Immortal World, alıştığımız Mono müziğinden çok farklı olmasa da, post-rock dozajı azaltılmış, yaylıları ve klasik havasıyla çok daha ön plana çıkan bir albüm olmuş diyebiliriz. Öyle ki, albümü dinlediğim süre zarfında, daha çok bir soundtrack albümü dinliyormuş hissiyatına kapıldım. Klasik bir Japon dramasının baskın hüznünü taşıyan şarkılar var bu albümde. İşte şu çello-keman paslaşmasında, sakura ağacının altında iki sevgili veda ediyor birbirine diyoruz örneğin. Bu noktadan hareketle, soundtrack'e oturup bir film yazmak bile imkanlar dahilinde görülebilir; durgun başlayan, giderek daha da hazin bir hal alan, ortalara doğru en az dört beş ana karakterin öldüğü ve en az beş altı vedanın yaşandığı, sonlarında da yine aynı derecede hazin ama öfkeli -belki intikam temelli- bir hesaplaşmanın ya da bir savaşın yaşandığı bir film.

Evet belki heyecanla, gün sayarak beklemiyordum Mono'yu, ama sundukları, müziği ve hayal ettirdikleri ile, uzun bir aradan sonra bu kadar yoğun bir heyecana yol açtıklarını itiraf etmem gerekiyor. Hymn To The Immortal Wind, adına ve zamanına yakışır bir albüm olma özelliğini taşıyor; onuncu yıla yakışan ve belki de on yılın en kıymetli albümü.


Sanatçı: Mono
Albüm: Hymn To The Immortal Wind

Şarkı listesi:
1- Ashes In The Snow
2- Burial At Sea
3- Silent Flight, Sleeping Dawn
4- Pure As Snow (Trails Of The Winter Storm)
5- Follow The Map
6- Everlasting Night
7- The Battle To Heaven

DOWNLOAD.

20080823

Sumner McKane - What A Great Place To Be























Abidin Dino, mutluluğun resmini çizememişti. Peki huzurun resmi çizilebilir mi, fotoğrafı çekilebilir mi? Mümkün mü değil mi, bilemem. Bildiğim tek şey, eğer böyle bir şey mümkünse, o karede, o tabloda, bir "ev" olması gerektiği. Zira ev, kimliğimizle öylesine bütünleşiyor, o bütünleşmeyi o kadar yoğun bir şekilde yansıtıyor ki, kimliğimizdeki kayıpların yarattığı huzursuzluk hallerinde bir ikmal durağı görevi görüyor. Bahis konusu ev, dört duvardan, bir kaç kapıdan, sandalyeden ve masadan oluşan yer değil elbette; köyüne, kasabasına, ilçesine, iline ve ülkesine kadar yayılan bir geniş skaladan söz ediyorum. Keza her birinin anılarla yoğrulması, bir toprak parçasında önceden attığın binlerce adımın gizli olması ve her adımınla birlikte sana geçmişteki hayaletlerinin de eşlik ediyor olması bence sihirli bir olay. "Ev"de huzur bulmamızın tek sebebi de bu sihirdir.

Sumner McKane de, yeni albümü What A Great Place To Be'de, ev'ini, yani doğduğu büyüdüğü eyaleti anlatmış, albüm ismiyle de bu göndermenin üstünü kalın markörlerle çizmiş. Enstrümantal müziğin konsept albüm darlığının salt şarkı isimleriyle ve/ya albüm ismi, albüm kapağı gibi şekilci bir boyut taşıyan ögelerle yansıtılabilme trajedisini de işbu albümle yıkıvermiş McKane. Zira, daha önceki albümlerindeki sound'unun dışına pek çıkmasa da, blues'a göz kırpan eklentilerle, bir Amerikan eyaletini anlattığı hikayeyi müziğin ve sadece müziğin içine taşımayı başardığı söylenebilir.

Daha önceki albümlerini de göz önünde bulundurduğumuz vakit, Sumner McKane'in etkileyici bir bestekâr olduğunu söyleyebiliriz. Zekice yaratılmış şarkılarla da, What A Great Place To Be'nin diğer albümlerinden geri kalan yanı olmadığı gibi, McKane'in evrimselleşen dehasını onayan bir özellik ihtiva ettiği de iddia edilebilir. Piyanosuyla, bol reverb'lü çekingen gitarıyla, ara ara kendini belli eden elektronik yönü ve özel bir ihtimamı hak eden davullarıyla, dört albümünde de muazzam bir huzur aurası yaymayı başardı Sumner McKane. Tüm bunların yanında, formülize edilmesi ve sınırlar içine hapsedilmesi çok da göze batmayacak bir müziği, samimi bir şekilde ve hiç bir tekrara gitmeden dinleyiciye sunmasıyla da saygıyı hak ettiği kesin.

Aynı zamanda bir fotoğrafçı olan ve fotografik hafızasında yer alanları notalara dökme arayışında olan Sumner McKane'in yarattığı tınılar, aslında garip bir hava ihtiva ediyor. Huzurun, fotoğraflara yahut resimlere dökülüp dökülemeyeceğini bilmediğimi söylemiştim yazının başında lakin, gücünü fotoğraflardan alan bu notalar, dinleyicinin gözünde canlandırdığı görüntülerle, basılı olmayan fotoğraflara dönüşüveriyor. Bulunduğu kabın şeklini alan, sıvı gibi bir müzik var işte önümüzde, algıdan algıya şekil değiştiren, ve o anki ruh halimizle de farklılık yaratma potansiyeli taşıyan bir müzik Sumner McKane'in yaptığı. Neredeyse dere kenarında bulutları izleyip, neye benziyorculuk oynamak gibi, McKane dinlemek.


Sanatçı: Sumner McKane
Albüm: What A Great Place To Be

Şarkı listesi:
1- After The Fireworks We Walked To The Rope Swing
2- When We Get To California
3- Riding In Cars In The Woods
4- First Winter At Plymouth Colony
5- We Don’t Talk About The Night Marsha Took The Boat To Digby
6- The 20th Maine
7- 1975 Chevy Nova (For Aaron)
8- The Winter I Got Louder Than Bombs And Standing On A Beach
9- Doris

DOWNLOAD.

20080820

Anathema - Hindsight






















Takvimler A Natural Disaster'ı gösteriyor, metal kuşlar geri dönerken arkada One Last Goodbye çalıyor; bu satırların yazarı bu yüzden sessiz günlerdir. Anathema bu sessizliğe doğru bağırıyor, "sesimi duyan var mı?" diye soruyor. Sesini duyan var, var olmasına da, öylesine ufaltıyorlar, öylesine yorgun bırakıyorlar ki insanı, ne cevap vermeye mecalimiz kalıyor, ne de cevap versek sesimizi duyurabiliyoruz. Sükût ikrardan gelir, derler; belki de bu yüzden sadece, hiç bir itirazımız yok Anathema'nın söylediklerine keza.

Evvela, Anathema'yı iyi tahlil etmek gerekiyor. Evet, Limbo Pillow için biraz farklı bir müzik icra etmekteler, lakin geçmişlerindeki farklılık göz kamaştırıcı bir nüve de ihtiva ediyor. Corpse paint ile sahneye çıkıp, çatır çatır death metal çalan bir grup, zamanla death metal'e hüzünlü melodiler entegre etmeye başladı, en son da hüznü alıp odağına yerleştirdi. İyi mi etti, kötü mü etti, bilinmez, zaten iyilik/kötülük skalası bizim için pek de ehemmiyet taşımıyor. Lakin değişimleriyle, bir çok insanın kalbine dokundukları, dokunmakla kalmayıp o kalbi kavradıkları, olanca güçleriyle sımsıkı sıktıkları, aritmiye, taşikardiye sebep oldukları da bir gerçek.

Bu noktada Anathema ile ilgili çokça ortaya atılan bir tartışma maddesinin üzerinde durmak gerekebilir. Konumuz şu; hüzün metodlaştırılabilir mi? Yani bir grup, neredeyse tüm şarkılarıyla, neredeyse herkes üzerinde, aynı derecede yoğun bir duygu patlamasına sebep veriyor ise eğer, bu grubun bir şablonu takip ettiğini düşünebilir miyiz? Bunun cevabı, kalemimin 8-9 sayfalık kutsal metninde yatıyor aslında. Edgar Allan Poe, The Philosophy Of Composition'ında, tam da bu konuya değinir; magnum opus'u Raven'ın yaradılış sürecini adım adım açıklar. Temelde, yaratacağı eseri, yaratımına başlamadan kafasında bitirdiğini, ve bitirmeden önce de ne tip yol haritaları takip ettiğini anlatır: Evvela, bir insanda en çok hangi duygunun yoğunluk yaratacağını düşünüp, sonuç olarak da aşk, ölüm ve ayrılık üçgenine ulaşır. Ardından da şiirin biçimsel yapısı üzerinde dururken, yaratacağı etkinin hangi eda ile bütünleşeceğini çözümler. Yani yazınsal tarihin en gözde eserlerinden birini yaratırken, tıpkı bir bina inşa edermiş gibi -neredeyse matematiksel- formüllere başvurmaktan kaçınmaz. Peki bu, yani söz konusu bilinçli yaratım, ortaya çıkan eserin "Sanat eseri" olma skalasında herhangi bir negatif etki yaratır mı? Poe buna da cevap veriyor ve çoğu yazarın bilinçli ya da bilinçsiz benzer yol haritalarını kullanıyor olmasına rağmen "delice bir coşkunluk" düşüncesinin arkasına sığınmasından dem vuruyor. Şahsi kanaatim, bu anlatılagelen yol haritalarını, keskin şablonlar ve kumdaki ayak izleriyle bir tutmanın büyük bir yanlış olacağı yönünde. Poe'nun bir taklit/seri üretim yazarı olmaktan çok, yeni bir keşifte bulunan ve keşfin noktalarını belirleyen bir yazar olduğunu iddia etmek, edebi açıdan çok da yanlış olmayan bir tespit olacaktır. Elbette bunu reprodüksiyon tablolar üreten bir ressamla, Bob Ross-vari bir metodla da eş tutmamak gerekir.

Hülasa, Anathema'nın bir Bob Ross mu, yoksa saatlerce geometrik ve trigonometrik hesaplar yaptıktan sonra fırçasını kullanmaya başlayan bir Paolo Uccello mu olduğu, canlılığını koruyan bir soru. Şahsi fikrim, Hindsight albümünün bu soruya tatminkar bir cevap verdiği yönünde. Her şeyi bir kenara atarsak, zamanında söylenen ve kalpte spazmlara sebebiyet veren şarkıların, bir daha yorumlanıp, bu sefer tamamen farklı yapılarla arz-ı endam etmesi ve etkilerinin değişmek bir yana dursun, katmerleniyor olması, Anathema'nın ciddi bir emek, duygusal yoğunluk ve samimiyetle yola çıktığının bir göstergesi. Ne ben bu şarkıların üzerinde durmaya gerek duyuyorum, ne de bu şarkıların benim sözlerime ihtiyacı var. Kaldı ki Fragile Dreams'i, Temporary Peace'i, Flying'i, Are You There'i dinlememiş olan, dinleyip de kan akışında bir anormallik gözlememiş olan var mı?

Akustik albüm yapmak, eski şarkılarını bir best of'a atmak, bu eski şarkıları re-master ederken bir iki yaylıyı kayda dahil etmek de özgün, yahut emek gerektiren bir faaliyet değil. Anathema, gitar kablolarını çıkarmaktan, aynı riff'leri bu sefer arpejlerle çalmaktan çok daha fazlasını yapıyor, şarkıları yeniden tanımlıyor, yeniden inşa ediyor, ama esas önemli olan nokta daha farklı; tüm bunları yaparken bu tanımların yanına yeni hissiyatlar ekliyor, eskisinin yerine değil, eskisinin üstüne koyarak yapıyor bunu. Yani iki kat yoğun, iki kat sıkı, iki kat daha güçlü bir hissiyat taşıyor Hindsight'taki, eski Anathema şarkıları. Ve bunlarla ufaltıyor, küçültüyor insanı, yerle yeksan olan bir apartman ya da gökyüzünde kaybolan bir uçak gibi.


Sanatçı: Anathema
Albüm: Hindsight

Şarkı listesi:
1- Fragile Dreams
2- Leave No Trace
3- Inner Silence
4- One Last Goodbye
5- Are You There
6- Angelica
7- A Natural Disaster
8- A Temporary Peace
9- Flying
10- Unchained (Tales Of The Unexpected)

DOWNLOAD.

20080625

Glissando - With Our Arms We March Towards The Burning Sea






















Büyük lokma ye, büyük söz sözleme derlerken haklılarmış. Bakın daha dün ne demişim: "..yaz ayları her zaman olduğu gibi durgun geçiyor yeni albümler söz konusu olduğunda." Dün böyle bir kelâm etmişim çünkü henüz Glissando'yu keşfetmiş değildim, şimdi bu sözümü geri alıyorum; Haziran ayı bize -şimdilik- iki tane harika albüm hediye etmiş oluyor, biri dün tanıttığım I Am Your Bastard Wings, bir diğeri de Glissando'nun ilk albümü, With Our Arms We March Towards The Burning Sea.

Leedsli, iki kişilik bir topluluk Glissando, Richard ve Elly tarafından kurulmuş. Lakin işbu albümlerinde, iLiKETRAiNS'ten Her Name Is Calla'ya kadar bir çok grubun elemanı yer alıyor. Haziran 2008'in bir diğer olağanüstü keşfi Eksi Ekso'nun güçlü ve yoğun müziğinin aksine, Glissando hafif dokunuşlarla esir alıyor önce kulaklarımızı, sonra tüm ruhumuzu. Şu berbat sıcaklarda usul usul yağan bir Leeds yağmuru gibi Glissando; tane tane düşüyor üzerimize, öylesine zarif ama bir o kadar da yoğun. Hani tüm varlığıyla yağan yağmura karşı koymadığımız, yanımızdaki şemsiseyi açmayı istemediğimiz o anlardaki gibi.

Grubu kısaca tanımlamak gerekirse, Stars Of The Lid'in orkestral ambient atmosferinin, Low'un melankolisiyle birleşiminden ortaya çıkan ve hiç bir yerde rastlayamayacağımız zerafetteki vokallerle taçlanan bir yapıdan bahsedebiliriz. Ama bu, her zamanki gibi yetersiz olur ve şüphesiz ki kolaya kaçmaktan başka bir şey olarak tanımlanamaz. Albümdeki istisnasız her şarkının, nevi şahsına münhasır karakterleri olduğu düşünülürse, böylesine bir tanımlama en fazla da saygısızlık olacaktır. O yüzden albüm hakkında bir kaç kelâm etmek elzem.

With Our Arms We March Towards The Burning Sea, yavaş yavaş çiseleyerek başlıyor, We Are Depleting ile. Bu kısacık şarkı, birazdan üstümüze çullanacak duyguların bir önsözü gibi ve hakikaten de ardılı With A Kiss And A Tear'ın vuruculuğunu pekiştiriyor. With A Kiss And A Tear, piyano ve yaylıların dansına eşlik eden Elly May'in sesini ilk duyduğumuz şarkı. Albüm sanki adım adım ilerliyor, sanki koca bir yap-bozla karşı karşıyayız. Her yeni şarkıda yeni bir parça ortaya çıkıyor, o parçayla birlikte önümüzdeki görüntü şekilleniyor, her şarkı gökkuşağına ayrı bir renk katıyor gibi ve her şarkı sadece kendini değil, öncelini ve ardılını da şekillendiriyor. İşte bu parçalardan biri de, kanımca albümün en nadide şarkısı, Flood'da karşımıza çıkıyor. Piyano ve yaylıların uyumuna katılan Elly May'in ilahisi, Flood'da Richard'ın vokaline eklemleniyor. Gökkuşağındaki tüm renkler tamam ama henüz yeryüzünün bir ucundan diğer ucuna olan yolculuğu tamamlanmamış gibi. White Silence And The Fragile Reality ve Goodbye Red Rose! This Was Not For You gibi iki nazik çiselemeden sonra, Always The Storm sample kullanımı ve Japon ağıtlarını andıran yaylılarıyla o kusursuz gökkuşağını tamamlamış oluyor. Elly May'e, iLiKETRAiNS vokalisti Dave Martin'in eşlik ettiği Grekken ile sevgilimizin elinden tutuyor -ki bu şarkıyı dinlerken tumturaklı bir aah! koyverdiğimi itiraf etmeliyim- ve Our Flags Wave And Our Arms Are Around Another's Shoulders ile o gökkuşağının altından geçiyoruz. Evet, artık aynı insanlar değiliz biz, artık bambaşka bir yaşam sürüyoruz, bambaşka bir dünyadayız; cücelerin, perilerin, altın dolu kazanların varolduğu bir dünyada, gerçekle rüya arasında, Âraf'ın kıyısında.

Sanatçı: Glissando
Albüm: With Our Arms We March Towards The Burning Sea

Şarkı listesi:

1- We Are Depleting
2- With A Kiss And A Tear
3- Floods
4- White Silence And The Fragile Reality
5- Goodbye Red Rose! This Was Not For You
6- Like Everything You See
7- Always The Storm
8- Grekken
9- Our Flags Wave And Our Arms Are Around Another's Shoulders

DOWNLOAD.

20080624

Eksi Ekso - I Am Your Bastard Wings






















Sigur Rós hayalkırıklığını saymaz isek, yaz ayları her zaman olduğu gibi durgun geçiyor yeni albümler söz konusu olduğunda. Eksi Ekso bu durgunluğu paramparça eden I Am Your Bastard Wings albümünü henüz çıkardı ve kanaatimce Sigur Rós'u alaşağı etmekle kalmadı, 2008'in en iyi albümlerinden birine de imza atmış oldu.

Uzun zamandır severek takip ettiğim The Burning Paris'in kalıntılarını içeren bir grup Eksi Ekso. Bu kalıntıların başlıcası yaylı kullanımı elbette, ama The Burning Paris'ten daha yoğun ve güçlü bir kimliğe sahip olduğunu söyleyebiliriz Eksi Ekso'nun. Basit post-rock kalıplarının dışında, orkestral bir atmosferde müzik yapıyor Eksi Ekso; obua, trompet, viyola ve belki de en önemlisi, akıllıca kullanılan vokaller ile.

Grup, The Cure'den Black Sabbath'a, Ravel'e kadar uzanan bir ilham listesi açıklarken mübalağa etmiyor. Hakikaten de The Choir Will Always Sing'in bass yürüyüşlerinde The Cure hayaleti gizli, The Gallows'un keman partisyonları sanki Ravel'in saklı bir el yazmasından kopyalanmış sanki. Dolayısıyla ortaya çıkan albümün duygu çeşitliliği inanılmaz; sanki her enstrüman kendi hikayesini anlatıyormuş ama hepsinin hikayesi çok vurucu bir yerde birbirine bağlanıyormuş gibi. Sonuç öylesine harikulade ki, ne kadar övsem, ne kadar konuşsam yetersiz olacakmış gibi hissediyorum; hayatımda beni bu kadar derinden etkileyen ve dimağımı kurutan, soluğumu kesen en fazla 4-5 albüm olmuştur, I Am Your Bastard Wings kesinlikle onlardan biri.

Sanatçı: Eksi Ekso
Albüm: I Am Your Bastard Wings

Şarkı listesi:

1- Wintering, The
2- O'God, They've Frozen
3- Killing Texas
4- The Choir Will Always Sing
5- Albatross
6- I Thought You Died The Last Time
7- NITNB
8- Mavri
9- The Gallows
10- Just Leave
11- (Spouse Of) The Blind Hunter
12- Russian Excuse

DOWNLOAD.

20080421

The Coma Lilies - The Coma Lilies






















Geçenlerde theremin'le ilgili bir kaç lakırdı etmiştim; Clara Rockmore Rachmaninoff çalınca keman tınısını algılıyoruz, ya da 70'lerden yadigar bir B-klas korku filminde duyduğumuzda içimiz üreperiyor. Ama kendi adıma itiraf edeyim, theremin'i ne zaman duysam aklıma gelen ilk şey ucuz limonatalar, ucuz pastalar ve bunların evrensel kümesi olan ucuz düğünlerdir; çünkü bu tip düğünlerde piyanist şantörün çaldığı orgun ses tonu, bir theremin kadar garabet olur genelde. Theremin'le birlikte bu çağrışımı bana yapan bir alet daha var, e-bow. İşte bu e-bow'un muazzam kullanımıyla kulaklarımı uzun zamandır şen eden bir grup The Coma Lilies.

Elbette The Coma Lilies'in tek alamet-i farikası e-bow değil, hatta grup üyelerinin birer virtüöz olduğunu iddia edebiliriz. Aphex Twin'in kült şarkısı 4'e yaptıkları cover, muhakkak ki bu iddiayı kuvvetlendirecek bir belge niteliğinde olacaktır;



Grup üyelerinin çoğunun multi-enstrümantalist olduğu bir gruptan çok fazla şey beklememiz doğal ve bu beklentileri boşa çıkarmayan bir grup The Coma Lilies. Kendi adlarını taşıyan bu ilk albümleriyle ilgili yazmak istediğim yazının bu güne kalması üzücü, keza bir kaç hafta önce, çıktıkları Amerika turnesini tamamlayamayacaklarını ve dağıldıklarını açıkladılar. Sebep ve sonuçlarını inceler iken karşılaştığım fotoğraf ise bir o kadar ilgi çekici;















Albüme dönecek olur isek, Grab A Fork Micron ile kana karışan adrenalin, Have Fun At Your War ile taşikardiye sebep oluyor; güzel bir melodi, bir e-bow, iyi tonlanmış bir pedalla birlikte gitara kesinlikle hayır diyemeyen şahsımı duvara çivileyecek nitelikte bir şarkı bu. Bu sözünü etmiş olduğum benzer gitar melodileri, statik post-rock ritmlerine adapte edildiği vakit kontrast arttığından aldığımız tat katlanarak büyüyor; bu şekilde müzik yapan bir kaç grup daha var, onları da pek yakında ekleriz elbette. Albümle ilgili şarkı açılımlarına devam edebiliriz ama yersiz olacağını düşünüyorum; her şarkıda farklı bir özelliğini konuşturan bir grup söz konusu ve her şarkıda keşfedilecek farklı dünyalar var. Hani "hiçbir kötü şarkı barındırmayan albümler" diye bir bahis konusu vardır ya, o tip albümlerden bir sıralama yapar isek, işbu albüm o sıralamada kesinlikle yer bulacaktır.

The Coma Lilies ayrılık kararını gözden geçirir ve yeni yapıtlarıyla Limbo Pillow'da yer alır mı bilemem ama geçmişi keşfetmek adına isimlerini bir kaç kez daha anacağım kesin.

Sanatçı: The Coma Lilies
Albüm: The Coma Lilies

Şarkı listesi:
1- Grab A Fork Micron
2- Have Fun At Your War
3- My First Big Sale
4- Peggy Sue
5- One Day He Will Disappear
6- The Antibody
7- I Am Spartacus, Part I
8- I Am Spartacus, Part II
9- Fin

DOWNLOAD.

20080329

Lis Er Stille - The Construction of The Amp-Train






















İsveç'e kadar çıkmışken Danimarka'ya da uğrayıp Lis Er Stille ismini analım. Albüm eski ama girizgâh için biçilmiş kaftan. Lakin aynı şeyi albüm kapağı için söyleyemeyeceğim, o kadar kötü bir kapak ki değinmeden geçemiyorum, buraya da zorla koyuyorum, sanıyorum ki uzunca bir süre "en kötü albüm kapakları" listemin başlarında olacak ve fakat Lis Er Stille çok uzun bir süredir "akla bir anda çalınan gruplar" listemden inmek bilmiyor.

2006 nisanında çıkan bu dört şarkılık albümün içeriği o kadar özgün ki, 20 saniyelik bir trampet bölümü, ara ara aklıma Styrke'i getirirken kısacık bir bass yürüyüşü beklenmedik bir zamanda Forsyn'i hatırlatıveriyor; uzun zamandır hiç değişmeden. Piyanodan, kontrbassa ve hatta synthesizera uzanan geniş bir çeşitliliği var Lis Er Stille'in ve elbette bu da pek çok tadı beraberinde getiriyor. Öyle ki vokal karakteri ve synth ile Muse'u hatırlatıyor çoğu şarkıda, ya da End Credits'te sanki bir "alternatif metal" grubu dinlediğimiz hissine kapılmamız olası.

Tüm bunlar, alışılageldik post-rock şemasının dışında yer alan ve hiç bir şey olmasa da sırf bu yüzden Lis Er Stille'i deneyimlenmesi gereken bir noktaya taşıyan ögeler. Albüm kapağını da saymazsak ufak ama akıllarda uzun sürece kalacak bir albüm söz konusu, neyse ki daha güzel bir kapağa sahip ikinci albümleri Apathobvious hazırda bekliyor; ona da değinmemiz yakındır.

Sanatçı: Lis Er Stille
Albüm: The Construction of The Amp-Train

Şarkı listesi:
1- Styrke
2- Forsyn
3- Løbetid
4- End Credits

DOWNLOAD

20080325

The Black Heart Procession - One






















Ukalalık olmasın, çok şey dinliyorum. Haftada en az 5-6 yeni albüm dinlemezsem bir yanım eksik kalır, evde sabahın ilk saatlerine kadar yahut dışarda belki de insanların huzurunu bozacak kadar müzik dinliyorum. Bu kadar şey dinlerken, biri de gelip "en sevdiğin müzisyen kimdir" diye sorduğunda diyecek bir şeyim kalmaz, her birinde farklı bir şey yakalıyorum çünkü. Nasıl "anneni mi daha çok seversin yoksa babanı mı?" diye sorduklarında apışıp kalıyor ve o küçük yaşımızda ikisinin de sevgisinin ayrı olduğunu, ikisinin sevgisinin farklı hisler doğurduğunu anlatamıyorsak aynı şey bu durumda da geçerli.

En sevdiğim değil belki ama last.fm'e göre en fazla dinlediğim grup The Black Heart Procession. Sahiden de en hayat dolu olduğum anlardan yüreğimin kapkara olduğu zamanlara, koltuğa uzanıp avizenin gölgesini izlediğim yapayalnız gecelerden kollarımın ve kalbimin dolu dolu olduğu günlere kadar birçok sahnenin fon müziğini The Black Heart Procession doldurdu. Öyle ya, anılar sadece görüntüden ibaret değil, bir meltemin taşıdığı bir koku ya da bir yağmur damlasının dokunuşuyla mühürlenirler ya da 16'lık bir nota dahi koca bir günü hatırlatabilir insana. O 16'lık notada ne kahkahalar, ne gözyaşları, ne özlemler, ne umutlar saklıdır; işte müziğin gücü burda yatar ve işte o yüzden bu derece aşığız. O yüzden her aşkımızı bir şarkıya, bir albüme, bir gruba ihale edebiliriz, başka türlü eksik kalırdık.

Herkes için değişkenlik gösteren bu durumda, belli ki benim için en önemli isim The Black Heart Procession. Madem öyle, madem her notası, her sözü korkunç bir önem taşıyor benim nezdimde; madem üzerine edebileceğim lakırdı ziyadesiyle mevcut ve madem limbo pillow'daki nihai amaç bir his paylaşımı platformu oluşturabilmek, The Black Heart Procession albümleriyle bu paylaşıma gerçek değerini vermek için geç bile kaldığım söylenebilir.

Efendim, The Black Heart Procession, 1997 yılında Tobias Nathaniel ve Pall Jenkins tarafından kurulmuş bir grup. Her ne kadar kayıtlarda ve konserlerde bir çok kişi grupla birlikte çalmış olsa da, grubun özünün bu iki isim olduğunu söyleyebiliriz. Piyano ve gitarın olağanüstü harmonisine bir de duyup duyabileceğiniz en güzel şarkı sözleri eklemlenince ortaya böyle harika bir isim çıkıyor işte, ve bu ismin ilk ürünü, 1998 yılında geliyor, One.

İşbu albüm -Three haricinde- grubun her albümünde yeniden yorumlamayı yahut yeniden algılamayı gelenek edindiği The Waiter şarkısıyla başlıyor ve ilk dinleyen biri bile, albümde (ya da bu uzun The Black Heart Procession yolculuğunda) ne ile karşılaşacağını az çok farkedebiliyor. The Waiter tabii ki bir garsondan bahsetmiyor. Necip Fazıl'ın Beklenen'i vardır ya hani, Ne hasta bekler sabahı/ne taze ölüyü mezar/ne de şeytan günahı/seni beklediğim kadar. dörtlüğüyle ünlü; işte buradaki bekleme durumunu, yıllar ve albümler boyunca devam ettiren bir Bekleyen'den bahsediyoruz (ki Necip Fazıl da Beklenen'e, Bekleyen açısından bakmıştır). Öyle bir şarkıdır ki bu The Waiter, gerek notasıyla, gerek sözüyle, sirayet etmediği hücre bırakmaz. Sadece hücre değil, bu sayfanın en yukarısındaki küçük kulübe de, işte bu şarkıda geçen kulübedir.

Release My Heart'ta bir suça değinir The Black Heart Procession ki, bu suçun ne olduğunu, hangi elmaslardan söz ettiğini çok sonra anlatacaktır bize. Ve bu suçun diyeti için "al bıçağı eline ve serbest bırak kalbimi" derken bir rahatlığı aşılar aynı zamanda. Ne kadar borçlu olduğumuzu kalbimizin doluluğuyla ölçeceksek eğer, bu borcun altından sadece yine aynı kalbi geri vererek ödeyeceğimizi hissettiğimiz anların hatıramızda canlandığı -gözlerdeki elmasların suçunun, kimin kimden ne çaldığının gizlendiği- bu şarkıdan sonra, Even Thieves Couldn't Lie diyecektir The Black Heart Procession; "bir hırsız bile/o gözlere bakıp yalan söyleyemezdi". Ama şarkının vurucu yeri orası değildir, birlikte tahayyül edilen yaşamların doluluğunu anlatan bölümdür, herkesin bir an olsun yaşamış olduğu "çekip gidelim buralardan" duygusunun üstümüze huzur dolu bir kürek mezar toprağı gibi çöktüğü bu şarkıda.

Merak etmeyin, her şarkıyı böyle değerlendirip hayallerinizle oynayacak, düş dünyanıza müdahalede bulunacak değilim. Sadece bu "şarkılar ne çağrıştırıyorculuk" oyunu hoşuma gitmiş gibi gözüküyor ve çağrışım portfolyosu korkutucu boyutta olan bu grubun bu şarkıları söz konusu olunca kendime hakim olamıyorum, galiba pek de hakim olmak istemiyorum.

Sanatçı: The Black Heart Procession
Albüm: One

Şarkı listesi:
1- The Waiter
2- The Old Kind Of Summer
3- Release My Heart
4- Even Thieves Couldn't Lie
5- Blue Water/Blackheart
6- Heart Without A Home
7- The Winter My Heart Froze
8- Stitched To My Heart
9- Square Heart
10- In A Tin Flask
11- A Heart The Size Of A Horse

DOWNLOAD

Beast, Please Be Still - Beast, Please Be Still






















Ah, ne kadar da aradığım bir albümdü Beast, Please Be Still'in ilk albümü. Araştırmadık yer, sormadık insan bırakmamıştım ki en nihayetinde ulaştım kendisine. Ve görüyorum ki arayışım boşa değilmiş, boşa emek harcamamış, boşa beklememişim.

İlk olarak şunu söylemeliyim ki Beast, Please Be Still son zamanlarda duyduğum en güzel grup isimlerinden biri ve albüm kapağı da aynı güzellikten payını almış. Bu estetiğin şarkılara da sirayet ettiğini iddia edebiliriz, şahsi kanaatimce 2008'in önemli albümlerinden biri bu albüm ve her nedense bana Yndi Halda'yı hatırlatıyor. Beast, Please Be Still'in tek eksiği potansiyellerindeki gücü -yoğunluk yahut akıcılık da dememiz mümkün- tam olarak gösterememiş olmaları; şüphesiz ki bunda albüm kaydının nispeten yetersiz olmasının da etkisi yatıyor, maalesef böylesine dolu bir grubun icra ettiği müzik için yer yer can sıkıcı olabilen bir kayıt kalitesinden bahsetmemiz mümkün.

Her ne kadar albüm kaydı muadilleriyle yarışacak düzeyde olmasa da Beast, Please Be Still'in müziği karanlıkta parlayan bir niteliğe sahip. Bunda enstrüman çeşitliliğinin payı büyük; ksilofondan çelloya, kemandan EWI'a, trombona ve saksofona kadar geniş olunca yemeğin ana maddeleri, birden fazla tad almak ziyadesiyle mümkün. Bir şarkıda klasik bir post-rock kreşendosu, başka bir şarkıda tanıdık bir balkan ezgisi, bazen de bir Chopin esintisi çalınıyor kulağımıza. Evet belki bir Yndi Halda kadar güçlü değiller henüz, ama Awake! Awake! This Heavy Gloom! ardından gelen düşündüklerimi hatırladığım vakit, en az Yndi Halda kadar önemli bir potansiyel taşıdığının farkına varıyorum Beast, Please Be Still'in, enstrüman çeşitliliğini daha kaliteli bir kayıtla birleştirdikleri ve şarkılarını daha doyurucu bir uzunluğa çıkardıkları vakit efsaneler arasına girmeleri kuvvetle muhtemel.

Sanatçı: Beast, Please Be Still
Albüm: Beast, Please Be Still

Şarkı listesi:
1- Order Of The Golden Dawn
2- A Narrow Escape
3- Mastodon March, Smilodon Smile
4- The Guys At The Bar Served Murder For A Night
5- Annihilate Everything That Exists!
6- Clouds
7- Then You Took Over

DOWNLOAD.

20080305

Redhooker - The Future According To Yesterday





















Bizim klarnetçilerimiz magazincilerle köşe kapmacaya oynamaya, piyanistlerimiz günlük gazetelere demeç vermeye, kemancılarımız da artık keman çalmadıkları için pişmanlık duymaya devam eder iken yeni nesil klasik müziğin -ki artık çok kanıksanmış adıyla neo-classic dememiz de mümkün- yeni seslerinden Redhooker ilk ep'sini yayınlıyordu 2007 yazında. Tut ki bizim klarnetçilerimiz, piyanistlerimiz, kemancılarımız ve gitaristlerimiz yukarıda saydığım şeyleri yapmaya bıraktılar, tut ki bir neo-classic quarteti oluşturmaya karar verdiler ve hatta Erol Köse de bu quartet'in ilk albümünü yayınladı, bu albüm yaz ayında çıkar mıydı Türkiye'de? Belki yaprakların düşüşü, belki yağmurun fısıltısı, bilemedin tomurcuklanan çiçeğin heyecanının notalara sirayet ettiği bir müziği o vıcık vıcık yaz mevsiminde dinlememiz mümkün olur muydu?

Ne Ólafur Arnalds temposu, ne Mico Nonet senfonizmi, ne de Balmorhea yoğunluğuna benzeyen ama belki de hepsinden daha dingin olan Redhooker'ın en belirgin özelliği, alışılageldik neo-classic/ambient müziğin içinde pek rastlamadığımız gitar tınıları. Her bir şarkı üzerine bir şiir yazılabilir, bir resim çizilebilir ve bir film çekilebilir; ama en doğrusu gözleri kapatıp bu şarkılar üzerine hayaller inşa etmek olur.

Sadece 4 şarkıyla bu kadar etkili bir varlık gösteren albümler azdır, son zamanlarda ise aklımıza gelse gelse Yndi Halda örneği gelebilir, ama uzun şarkılar ve uzun albümler beklentisiyle yoğrulmuş bir müziğin 25 dakikalık bir kayıt ile bu denli içe işlemesi takdiri hakeden bir durum oluşturur. 2008 için beklentilerimizi arttıran bir albüm haberiyle heyecanlandıran Redhooker'ın, 2007'nin en iyilerinden olan kaydı The Future According To Yesterday, tam da bu yüzden büyük bir saygıyı, kulaklarımızdan ve zihnimizden silinmemeyi hakediyor.

Sanatçı: Redhooker
Albüm: The Future According To Yesterday

Şarkı listesi:
1- Sometimes She Speaks Gently
2- Animus
3- Sunday Silence
4- Twelve Times Goodbye

DOWNLOAD.

20080302

Kashiwa Daisuke - April.#02






















Kashiwa Daisuke'ye daha önce değinmiştim; Program Music I'ın 2007'nin en iyi albümlerinden olduğunu, Stella'yı müzikal bir devrim olarak gördüğümü belirttiğim yazıdan bu yana aklımdaydı ilk albümü April.#02 hakkında bir şeyler karalamak. Bugüne kısmetmiş.

Daisuke, farklı bir müzikal yöntem belirlemiş biri, günümüz müzisyenlerinden çok sanki ortaçağ bestecilerine daha yakın duran bir sistematiği var. Şarkılarını değerlendirirken basit janr kalıplarına sokacağımız "parça"lar yerine, tek kişilik bir senfoni orkestrasının ürünlerini dinliyormuş gibi düşünmemiz icab ediyor. Tıpkı Mozart'ın, Tchaikovsky'nin yaptığı gibi uzun, savruk olmasına savruk ama bir noktasını başka bir noktasına bağlayabileceğimiz eserlere imza atıyor. Stella'yı dinlemiş olanlar ne demek istediğimi anlayacaktır.

İşte 2007 yılındaki görkemli patlamasını yapmazdan evvel, ufak titreşimlerle varlığını belli eden bir albüme imza atmış Daisuke, takvimler 2006'yı gösterir iken. Albüme adını veren şarkıda, geleceğe yönelik belirtiler gözümüze çarparken, Airdrop ve Deepblue gibi eserler de bir fragman ya da jenerik görevi görüyor. Yani sanki bir albüm değil de bir şarkı yapıyor Kashiwa Daisuke ve bu şarkıyı süsleyecek diğer şarkıları da bütünlüğü bozmamak adına tek bir yerde topluyor, sonuç olarak April.#02 çıkmış oluyor, dolayısıyla "albüme adını veren şarkı" klişesi de bu şekilde bir anlama kavuşmuş oluyor.

Sanatçı: Kashiwa Daisuke
Albüm: April.#02

Şarkı Listesi:
1- Do Re Me?
2- April.#02
3- Airdrop
4- Deepblue
5- Rabbit's Quartet
6- The Unexclusive Virus

DOWNLOAD.