Emancipator - Safe In The Steep Cliffs

İnsan hiç bir zaman "oldum" dememeli, diyememeli de. Ne olduğumuzun, ne aşamaya geldiğimizin kendi içinde bir değerlendirmesini yapmak bütünüyle imkansız çünkü, saçma da aynı zamanda. Ama şu an ne olduğumuzu, geçmişte ne olduğumuza göre değerlendirdiğimizde değişkenliğin damarına girebiliyor, bunu hissedebiliyoruz. Belki de bu yüzden, geçmişteki halinden utanç duyma dürtüsü, nasıl yapabildim sorgusu değişimin sureti haline geliyor. Rölativizmin hüküm sürdüğü bir Einstein evreninde salınıyoruz zira, değişim dediğimiz şey de bir hologram gibi; resmin kendisi değil değişen, senin nereden baktığın.

Emancipator'a olduğu haliyle, dümdüz karşıdan baktığım zaman bir hayli etkilenmiştim. İlk albümü Soon It Will Be Cold Enough için yazdığım yazıda Efterklang'in bile adını alacak kadar hem de. Oysa Emancipator resmini farklı bir aşamadan, farklı bir yönden, yeni bir albümle değerlendirdiğimde geçmişte ne kadar yanıldığımı anlıyorum. "Olmuş" dediğim Emancipator'ın olacak ne kadar çok şeyi varmış, bizzat şahit oluyorum.

Ancak bu değişimin muhasebesini yaparken çok da katı olmamak gerekiyor. Nihayetinde Emancipator, yani Doug Appling, ilk albümünü çıkardığında sadece 19 yaşındaydı. Bu tamamen altyapıda yetişmekte olan bir oyuncunun zamanla üst ligin tozunu attırmasına şahit olmak gibi bir şey, değişime tanık olmanın belki de en güzel tarafı bu. Öte yandan, kendisiyle ilgili özel malumatım olduğu için, ne gibi sıkıntılarla ne gibi finansal zorluklarla karşılaştığını bildiğim için, Emancipator'a duyduğum saygı katmerleniyor.

Nihayetinde Safe In The Steep Cliffs için geçmişe kıyasla bir hayli yol kat etmiş, olmasa da büyük ölçüde pişmiş bir müzisyenin elinden çıktığını söylemem lazım. Yaklaşık 3 sene içerisinde Emancipator kendisini felaket derecede geliştirmiş, artık sadece elektronik müzik icracısı olarak anılacak noktayı aşmış. Bilhassa şarkılarda önemli bir yer alan yaylı kompozisyonları gerçekten takdire şayan. Bir önceki albümde yer alan Anthem'in yaylı partisyonunu TRT-2 jeneriklerinde duyduğum zaman yaşadığım o tuhaf heyecanı şimdi neredeyse her şarkıda yaşayabiliyorum bu albümde. Çok da sık ortaya çıkmayan ve boşu olmayan albümler vardır; Safe In The Steep Cliffs kesinlikle bu tanıma uyuyor.

Evvelce Emancipator için "ismini daha sık duyacağız" demişim, şimdi bu savımı daha da güçlü bir şekilde yeniden dillendiriyorum. Gerek başka sanatçıların albümlerindeki prodüksiyonları, gerek kendi ismi altında biteviye ilerlettiği müziğiyle Emancipator'ın sadece önemli değil, çok önemli bir figür olacağına yönelik inancım arttı diyebilirim.


Sanatçı: Emancipator
Albüm: Safe In The Steep Cliffs

Şarkı listesi:
1- Greenland
2- Black Lake
3- Jet Stream
4- Kamakura
5- All Through The Night
6- Old Devil
7- Nevergreen
8- Ares
9- Rattlesnakes
10- Bury Them Bones
11- Vines
12- Hill Sighed
13- Siren
14- Safe In The Steep Cliffs

DOWNLOAD.

Sadistik - The Balancing Act

Rap, çok sevdiğim bir müzik türü değil. Tabii bunu söylerken Cartel, Beastie Boys, Eminem, Sagopa Kajmer gibi isimleri farklı bir noktada değerlendirmem gerektiğini biliyorum. Galiba yapı itibariyle bu kadar kolay yapılabilen rap, bu sebeple hem rahatça yaygınlaşabiliyor hem de -yine aynı sebeple- çıtanın rakımıyla ilgili sorunlar yaşıyor. Bu noktada ne yaptığının bilincinde olan ve bunun için kan, ter ve gözyaşı akıtmaktan çekinmeyenler, yığınların içinde parlıyor ve saygıyı hakediyorlar.

Her halükarda, yaygın standarta ve müesses nizama baktığımda, kırılması zor bir önyargıyla karşı karşıya olduğumu iddia edebilirim bu hususta. Tesir, Sadistik'in albümünden beni haberdar ettiğinde de benzer bir önyargı devreye girmiş, lakin Emancipator ismi telaffuz edilince önyargım pozitif ayrımcılığa dönüşmüştü. Şimdi, çok da yanlış bir tutum içinde olmadığımı görüyorum, büyük bir zevkle.

Kendi halinde müthiş şarkılar yapmak dışında bağımsız hip-hop prodüktörlüğüyle de iştigal eden Emancipator'ın elini attığı The Balancing Act müthiş bir rap albümü. Yalnız albümü sadece bununla değerlendirmek, diğer isimlere çok büyük bir saygısızlık olur. Emancipator'ın yanında bir çok kişi albümün beat'lerine katkıda bulunmuş. Ortaya çıkan sonuç; nefes kesici, zifiri bir karanlık olmuş müziklerde.

Fakat Sadistik'in olağanüstü bir yeteneğe sahip olduğunu söylememiz gerek. Müziklere hakim olan o karanlık, duygusal havaya çok yakışan bir sesi var Sadistik'in. Bunun yanı sıra, rap meziyetleriyle de önplana çıkıyor; tonlamaları, hızı, ulamaları her biri başlı başına bir şarkının doyuruculuğuna farklı baharatlar katıyor. Yazılan sözlere baktığımızda da yine albüm dahilindeki tüm şarkıların çok dolu bir yazınsal içeriğe sahip olduklarını görüyoruz. Ki bence Sadistik'in en büyük meziyeti şarkı sözlerinde ortaya çıkıyor, November'ın şarkı sözlerinin okunmasını öneriyorum bunun kanıtı için.

Benim gibi rap'ten uzak olanlar için, Emancipator'ın beat'lerini yazdığı bir klip ile alışma eğrisini çizgiye yakınlaştırabiliriz;



Böyle şeyler görüp dinlediğimizde, aslında içinde bulunduğumuz durum beni daha da hüzünlendiriyor. Türkiye'de rap'in İbo Show'da tepe noktasına ulaşması bile bu noktada manidardır. "Rap'i sevdirme, yaygınlaştırma" düsturuyla ortaya çıkanlar aslında tek yaptıklarının Sadistik gibi isimlere karşı önyargıyla yaklaşmamıza sebep olacak kadar kötü bir izlenim yaratmak olduklarının farkındalar mıdır yoksa ömrünün son demlerini yaşayan bir teyzeye "yao! yo!" dedirtmek midir sevdirmekten kasıt? Bunu bilemeyeceğiz; bildiğimiz tek şey artık meselenin sorgulama sınırlarından çıkmaya başladığıdır. Zaten sınırlarımıza giren Sadistik gibi isimler oldukça da, bu tip sorgulamaların lüzumsuz olduğunu anlamaya başlıyoruz. Sağol Sadistik, en az bir kişinin inancını yenilemiş oldun.


Sanatçı: Sadistik
Albüm: The Balancing Act

Şarkı listesi:
1- Dawn Of The Dead
2- Playing God
3- Ashes To Ashley
4- Searching For Some Beautiful
5- Memento Mori
6- Clockwork Grey Interlude
7- Absolution
8- Murder Of Crows
9- Writes Of Passage
10- Angel Eyes
11- November
12- The Exception To Everything

DOWNLOAD.